december 2025

Dat dit voor iedereen geldt is een schrale troost, het gemis aan echt contact. Want inmiddels is alles online...

december 2025

Zijn telefoontje verrast me. Het is al een paar maanden geleden dat ik Anton  voor het laatst sprak, toen ik de asbus van Hugo ophaalde...

december 2025 

Overdag gaat het nog wel, maar ’s avonds lukt het me slecht om nog in actie te komen. Ik ben moe, heb nergens zin in. Niet eens om nog een film te kijken of een boek te lezen...

december 2025

Mijn schrijfdocente Arianne stelde het voor. Of ik zou willen deelnemen aan een schrijfgroep autobiografische verhalen...

oktober 2025 

De kinderen boden nog vriendelijk aan om bij mij te blijven, maar ik wil mijn eigen oudejaarstraditie in stand houden, hoe lastig dit misschien ook gaat worden...

oktober 2025 

De gezelligheid van deze periode waar ik anders helemaal in op ga, wordt nu vervangen door een zwaar gevoel. Kerstmis. De eerste zonder Hugo. Ik wil deze graag met mijn familie vieren. Het ziet er alleen niet naar uit dat dit vanwege de coronamaatregelen gaat lukken...

oktober 2025

Dit was altijd zijn feest: Sinterklaas. Zodra de kruidnootjes in de winkels lagen, begon het al. Mijn regel voor de kinderen ‘pas na de herfstvakantie halen we ze in huis’ vond bij Hugo geen weerklank: ‘Waarom zou je iets lekkers laten liggen als je er nu al van kunt genieten?’ ...

september 2025

Pas als ik ’s avonds op de bank zit, dringt het tot me door: ik heb vandaag niet aan Hugo gedacht. Het is een rare constatering. Eerst voel ik me schuldig. Mijn geliefde is overleden en ik denk niet meer aan hem...

september 2025 

In één keer voel ik het: tijd om Hugo meer los te laten. Elke keer als ik de asbus zie, voelt hij nog dichtbij. Maar ik vind het ook een vervelend idee dat hij hierin opgesloten zit...