Zijn telefoontje verrast me. Het is al een paar maanden geleden dat ik Anton  voor het laatst sprak, toen ik de asbus van Hugo ophaalde.

“Ik moest aan jullie denken en ben benieuwd hoe het nu met jullie gaat”, begint hij, “maar bel ik gelegen?” “Ik sta op het punt de deur uit te gaan voor een winkelafspraak, maar het kan wel even”, antwoord ik.

Zoals zo vaak begin ik over de kinderen, dat is het makkelijkste. Ilse doet een Minor op Hawaï en heeft de zin in haar studie weer terug. Een heel andere omgeving, interessante vakken en, ondanks coronamaatregelen, veel bijzondere ontmoetingen. Ze is weer helemaal opgeleefd. Ruben doet eindexamen dit jaar en mist juist de mogelijkheid om veel buiten te zijn, naar school en sport te kunnen gaan. Hij is meer aan het overleven.

“En hoe gaat het met jou”?, vraagt hij dan. “Wel goed”, zeg ik, “ik heb de draad weer opgepakt van mijn dagelijkse leven en diverse activiteiten, onderneem af en toe wat nieuws en zorg dat ik regelmatig mensen spreek”. Anton en ik praten nog even door.

Met een glimlach op mijn gezicht stap ik even later de deur uit. Dat een vrijwel onbekende de moeite nam om te vragen hoe het met me gaat, kleurt mijn hele dag.

Pas ’s avonds op de bank verrast het me toch: ik ben eenzamer en verdrietiger dan ik wil toegeven.

december 2025