oktober 2023

Nu is Hugo echt serieus. En ik dacht nog dat hij een grapje maakte. Dat doet hij veel, dat had ik al snel door. Alleen nu niet. “Ik wil dat je er echt over nadenkt”, hij kijkt...

november 2023

In de saunacabine van ons vakantiehuisje zitten Hugo en ik dicht bij elkaar, onze knieën raken elkaar net niet. De warmte trekt via mijn huid naar mijn spieren...

november 2024

Ik zie het al aan zijn gezicht als hij binnenkomt. Zelfs zijn opgewekte ‘hallo, schatje van me’ kan zijn gevoel van teleurstelling niet verbergen. “Hoe was het bij de huisarts?”...

november 2023

Naast me ligt Hugo al te slapen. Op zijn zij, zijn gezicht naar me toe, heel ontspannen. Zo makkelijk lijkt me dat, je draait je om en binnen twee minuten val je...

november 2023

18 december. Zeven weken na de ontdekking van de kromme tenen zitten we in de spreekkamer van de reumatoloog. Hugo vertelt over zijn klachten, over...

december 2023

2 januari 2020. Een nieuw jaar vol mogelijkheden. Of niet. Hugo en ik zitten in de wachtkamer van het ziekenhuis. De afdeling Interne Geneeskunde dit keer...

december 2023

Gelukkig, we lopen weer naast elkaar. Het begin van het wandelpad was te smal daarvoor. Ieder met zijn eigen gedachten op weg. Nog steeds overweldigd...

december 2023

Ontspannen lezen is er inmiddels niet meer bij. Ik zit al langer dan een uur te wachten terwijl het onderzoek maar een minuut of twintig zou duren. Een gastroscopie,...

januari 2024

Ik ben net thuis als Hugo belt. Of ik iets eerder naar het ziekenhuis wil komen: de internist heeft tijd om ons vanmiddag nog even te spreken. Ik voel meteen