januari 2024

Een week later zitten Hugo en ik weer in de spreekkamer van de internist, dit keer om de behandeling te bespreken. Hij vat het nog even samen: slokdarmkanker,...

januari 2024

Terwijl ik koffie zet in de half open keuken hoor ik ze in de voorkamer. De bekende stem van Hugo, de lage stem van de huisarts. Die is niet zomaar op bezoek, hij is...

januari 2024

Ik heb Ruben net uitgezwaaid naar school. Ilse is een week geleden al vertrokken naar haar studentenflat. En Hugo is op zijn werk. Vóór de wekker van zes uur was...

januari 2024

Ze waren nog maar anderhalf jaar oud, onze testamenten. Opgemaakt vlak voor ons trouwen. Bedoeld voor ‘ooit’ en ‘later’. En nu wordt het concreet. Kloppen...

februari 2024

“Zullen we even gaan zitten om de vakantie naar Noorwegen te bespreken?” vraagt Hugo. Hij is veel bezig geweest met de kaart, het informatieboekje en internet...

februari 2024

Er is één zin die mij elke keer weer opvalt als Hugo zijn verhaal doet: “We hebben besloten…” Hoezo ‘we’? We hebben samen overlegd, maar hij heeft het besluit...

februari 2024

We moeten er toch echt een keer aan beginnen, het huiswerk dat de huisarts gegeven heeft. Op zijn verzoek hadden we een afspraak gemaakt om te...

februari 2024

Vanaf de eetkamertafel kijk ik aandachtig naar Hugo op de blauwe bank vlakbij. De telefoon in zijn hand, maar hij staart wezenloos voor zich uit. Zo ken ik hem niet...

maart 2024

De week erna zitten we bij de internist. De waarden van het bloedonderzoek staan op zijn scherm. Hoopvol kijken wij hem aan. “De chemo heeft niets gedaan,...