Dat dit voor iedereen geldt is een schrale troost, het gemis aan echt contact. Want inmiddels is alles online: werk, school, studie, sociale contacten en andere activiteiten.

Mijn wekelijkse yoga doe ik nu op een matje in de woonkamer, aan het eind zwaaiend naar iedereen voor het scherm. Om de week heb ik wel een zoomsessie van één van mijn drie leeskringen: fictie, filosofie en politieke filosofie. Het lezen van de bijbehorende boeken geeft structuur aan de dag, een inspanning voor mijn hersenen en variatie in het lezen. Gelukkig geeft het ook nog iets van contact. Bij iedere leeskringbijeenkomst doen we een rondje ‘hoe het nu met je gaat’, terwijl dat niet bij iedere kring gebruikelijk was. We maken niet alleen kennis met ieders werk- of woonkamer, maar leren zo ook elkaar weer wat beter kennen. En dat is fijn.

Met die ervaring besluit ik te reageren op een oproep van Senia om lid te worden van een nieuwe leeskring Oosterse filosofie, het onderwerp interesseert me al langer. De bijeenkomsten zijn online, zo kan iedereen uit het hele land deelnemen zonder lange reistijden.

Er blijken zeer belezen mensen in de groep te zitten, de onderlinge uitwisseling geeft interessante en nieuwe perspectieven. Aan een rondje ‘hoe het gaat’ is geen behoefte, het doel is om Oosterse filosofie te beoefenen. Toch mis ik iets. Het gaat niet alleen om het stellen van vragen, het onderzoeken van het concept maar ook om de toepassing ervan: ‘Wat betekent dit voor jou, in jouw leven?’ Tenminste, voor mij krijgt het daarin zijn waarde. Dit aspect komt niet los. Het blijft theoretisch. Zo mis ik niet alleen de verbinding met het onderwerp maar vooral met de mensen. Na drie zoombijeenkomsten neem ik afscheid.

In m’n eentje filosofeer ik verder. Echt delen, echt contact. Natuurlijk, een bijeenkomst in levenden lijve helpt daarbij, maar het komt toch echt uit de mensen zelf. 

december 2025