februari 2025

Ik heb er zin in en ook weer niet, de bijeenkomst van mijn filosofieleeskring. De vorige keer leefde Hugo nog. Nu kan ik vertellen over ons afscheid, een ondefinieerbaar moment in de tijd,...

februari 2025

Dit was een kort maar duidelijk telefoongesprek. De kandidaat-notaris legde het allemaal nog eens goed uit. Allereerst moet ik akkoord gaan met het aanvaarden  van de erfenis... 

februari 2025

Alhoewel alle afleiding welkom is, lukt het me niet om me te concentreren op de artikelen in de krant. Wat er in de wereld gebeurt boeit me nu niet...

januari 2025

Maandagochtend. Wat onwezenlijk staar ik voor me uit. Mijn leeg geschraapte ontbijtkommetje nog op tafel, mijn theeglas ernaast. In mijn hoofd zit een lange actielijst en een stemmetje dat zegt: je moet nu echt...

januari 2025

Met mijn lijf vol adrenaline doe ik de voordeur open, blij dat ik op vertrouwd terrein ben. De grote aula van het crematorium voelde zo leeg, net als de koffiekamer. ‘Maar’ 30 mensen. Geen enkele vriendin. Ik miste ze...

januari 2025

Op uitnodiging van Anton nemen we plaats op de voorste bank: Ilse, Ruben en ik. Zijn kist staat links voor ons, zijn foto erop: een vriendelijk glimlachend gezicht met onderzoekende pretoogjes. Een knappe man,...

januari 2025

Morgen is de uitvaart. Ik wil nog een laatste blik op Hugo werpen, voordat we de andere helft van het deksel op zijn kist vastschroeven...

december 2024

De knoop in mijn maag blijft. De beslissing is genomen, de mensen zijn al uitgenodigd en toch blijft er iets knagen. Maar 30 mensen. Hugo en ik hebben het hier uitgebreid over gehad: wie uitnodigen voor de bijeenkomst...

december 2024 

Een diepe zucht ontsnapt me. Ik heb hier geen zin in maar weet dat ik er nu echt aan moet beginnen: mijn afscheidsspeech. Het is dag vier na het overlijden, alle regeldingen zijn gedaan en ik staar naar de vellen wit papier...