december 2024

De knoop in mijn maag blijft. De beslissing is genomen, de mensen zijn al uitgenodigd en toch blijft er iets knagen. Maar 30 mensen. Hugo en ik hebben het hier uitgebreid over gehad: wie uitnodigen voor de bijeenkomst...

december 2024 

Een diepe zucht ontsnapt me. Ik heb hier geen zin in maar weet dat ik er nu echt aan moet beginnen: mijn afscheidsspeech. Het is dag vier na het overlijden, alle regeldingen zijn gedaan en ik staar naar de vellen wit papier...

december 2024

Ik ben er niet goed in en heb er ook niet veel ervaring mee, gewend om zoveel alleen te doen: hulp ontvangen. Het verbaast me dan ook dat ik het nu zo fijn vind om door anderen ondersteund te worden...

december 2024 

Precies om twee uur gaat de deurbel, mijn zus Caroline met haar dochter Julia. ‘Mag ik?’, vraagt ze en ze doet haar armen wijd open. Gelukkig zitten we hier hetzelfde in, coronaregels of niet, natuurlijk omarmen we...

december 2024

Mijn schriftje ligt al op tafel. Alles wat Hugo en ik bedacht en besloten hebben staat hierin, ook over de uitvaart. 

Als, vanwege zijn vakantie, niet Niels...

november 2024

Maandagochtend. Verdwaasd word ik wakker. Acht uur al! Voor het eerst sinds maanden heb ik diep geslapen. Kort, maar wel diep. Tegelijkertijd voel ik me schuldig. Hugo is overleden...

november 2024

Een zacht geknerp op de oprit. Nog voor ze aanbellen sta ik al bij de deur om de twee mannen binnen te laten. Ik laat hen de ruimte zien waar Hugo opgebaard zal liggen, zijn man’s cave...

november 2024

Hugo’s gezicht ziet rustig. Zijn ogen zijn dicht, de oogkassen ingevallen, de wangen bleek. Zijn borstkast gaat niet meer op en neer. Ik pak zijn hand. Koud. Paniek overvalt me: nee, dit kan niet...