Ik heb er zin in en ook weer niet, de bijeenkomst van mijn filosofieleeskring. De vorige keer leefde Hugo nog. Nu kan ik vertellen over ons afscheid, een ondefinieerbaar moment in de tijd, iets tussen ‘toen’ en ‘nu’.

Ze konden niet bij de uitvaart zijn maar hebben wel van zich laten horen met lieve woorden op kaartjes. Als we bij elkaar zitten, vragen ze hoe het met mij gaat. Het te bespreken boek blijft nog op tafel liggen. Eerst is er ruimte voor mijn verhaal. Ze nemen de tijd, luisteren aandachtig, stellen af en toe een vraag om mij op weg te helpen. Zo aandachtig gehoord worden: het helpt, het lucht op. Komt dat door hun eigen ervaringen? Het verlies van liefdespartners is bekend bij een aantal in deze groep. Jaren geleden. Ze hebben de draad weer hebben opgepakt, één heeft opnieuw een grote liefde gevonden.

Kennelijk is er behalve ‘toen’ en ‘nu’ ook weer een ‘straks’.

februari 2025