Morgen is de uitvaart. Ik wil nog een laatste blik op Hugo werpen, voordat we de andere helft van het deksel op zijn kist vastschroeven.

Als ik de deur open doe zie ik het laatste avondlicht naar binnen vallen, gefilterd door de oude ‘in between’ gordijnen die mijn broer provisorisch maar netjes heeft opgehangen voor het raam en de tuindeur. In de hoek rechts staat roerloos de grote zaagmachine waar Hugo van hout alles kon maken wat hij maar wilde. Ervoor een wand vol kasten waarin zijn gereedschap ligt en de zelfgemaakte bakken met schroefjes, bouten, moertjes, pluggen en spijkers, netjes gesorteerd. Op de stellages ertegenover liggen verschillende planken te wachten. Zijn werkkleding hangt aan een haakje ernaast. Zijn man’s cave, waarin hij uren doorbracht en met een glimlach weer uit kwam.

En nu, nu staat zijn kist hier.

Tranen schieten in mijn ogen. De klussen die hij had willen afronden, de eettafel die hij nog zo graag had willen maken, zijn niet gerealiseerde dromen. Ze hangen nog in de lucht.

Net als zijn aanwezigheid.

januari 2025