Een diepe zucht ontsnapt me. Ik heb hier geen zin in maar weet dat ik er nu echt aan moet beginnen: mijn afscheidsspeech. Het is dag vier na het overlijden, alle regeldingen zijn gedaan en ik staar naar de vellen wit papier op de tafel met mijn vulpen ernaast.

Daar begint het al, tranen komen omhoog. De vulpen was een cadeau van Hugo. Ik geef me over aan de herinneringen en begin ze op te schrijven. Kleine voorvallen, grote gebeurtenissen. Het is alsof hij naast me is komen zitten en ik met hem herinneringen ophaal. Hij fluistert: "Weet je nog hoe het allemaal begon?"

Ik ga terug in de tijd, vier jaar en negen maanden geleden, naar het moment waarop hij zijn hand uitstak, ik de mijne erin legde en voelde: dit klopt. De intensieve gesprekken in het begin over hoe we tegen het leven aankeken, gevormd door onze ervaringen, tegen een relatie en door welke waarden we gedreven werden. Mijn vulpen vloeit over het papier. Tranen komen en gaan, net als de glimlach om mijn mond. Het is zoals de tekst op de kaart: ‘Huil niet omdat ik er niet meer ben, maar glimlach omdat ik er was’.

Met een diepe zucht leg ik mijn pen neer. Teruglezend komen de tranen weer, net als bij het overtypen. En bij het redigeren.

‘Huil niet’… makkelijker gezegd dan gedaan.

december 2024