Alhoewel alle afleiding welkom is, lukt het me niet om me te concentreren op de artikelen in de krant. Wat er in de wereld gebeurt boeit me nu niet. Ook voor het lezen van een boek, mijn houvast in moeilijke tijden, ben ik te onrustig. Wandelen, denk ik, dat is altijd goed.

Ik loop mijn vaste rondje in de hoop niemand tegen te komen. IJdele hoop. De mensen groeten vriendelijk, zoals altijd. Toch komt het niet binnen. Weten jullie wel wat er gebeurd is? denk ik.

Het doet me denken aan een voorval vlak na de geboorte van Ilse. Ik liep toen in de bloemenwinkel om de wekelijkse bos bloemen te kopen en verbaasde me erover dat de winkel er uitzag zoals voorheen, terwijl ik moeder was geworden en voor mijn gevoel alles veranderd was. Nu ben ik weduwe geworden en is mijn wereld weer veranderd. Ik zou het wel willen uitschreeuwen: zien jullie het niet, zien jullie niet dat er iets vreselijks is gebeurd? Maar dat doe ik niet en loop door. Groet vriendelijk terug.

De wereld is veranderd en ook weer niet. De zon schijnt flauwtjes, de bomen bewegen zachtjes, een vogel zingt. Misschien is dat wel houvast, weten dat het leven gewoon doorgaat, ook mijn leven.

Ik snap het idee maar ik voel het niet.

februari 2025