De knoop in mijn maag blijft. De beslissing is genomen, de mensen zijn al uitgenodigd en toch blijft er iets knagen. Maar 30 mensen. Hugo en ik hebben het hier uitgebreid over gehad: wie uitnodigen voor de bijeenkomst zelf en wie niet? "Je moet uiteindelijk doen wat goed is voor jou", zei hij. Heb ik dat ook gedaan?

Geen enkele vriendin zal erbij zijn, op twee collega’s na alleen mijn familie en de zijne. Het leek me het beste om het zo te doen. Zij hebben Hugo het langste gekend, dan kunnen zij goed afscheid nemen van hem. De extra steun die ik kan gebruiken van vriendinnen moet ik later dan maar regelen.

Toch is het gedoe al begonnen. Ik hoorde dat zijn jongste broer nu al kwaad is, hij had er ook bij willen zijn. In overleg met Hugo is hij niet uitgenodigd. Hij had niets meer van zich laten horen nadat Hugo hem begin januari had gebeld over zijn naderende einde. Geen bezoek, geen telefoontje, geen kaartje, geen appje, ook niet in de familie-appgroep waar hij wel in zat. In plaats daarvan kunnen neven nu afscheid nemen van hun favoriete oom.

Er kwam al een opmerking uit diezelfde hoek dat er geen tweede ceremonie komt voor het uitstrooien van zijn as. Ik doe het niet goed, zal het sowieso niet goed doen in de ogen van sommigen.

Had ik het anders gewild? Anders gekund? Het netjes doen voor anderen, daar ben ik goed in. En voor mezelf?

december 2024