Met mijn lijf vol adrenaline doe ik de voordeur open, blij dat ik op vertrouwd terrein ben. De grote aula van het crematorium voelde zo leeg, net als de koffiekamer. ‘Maar’ 30 mensen. Geen enkele vriendin. Ik miste ze meer dan ik had verwacht. Had hen graag om me heen gewild, me door hen van dichtbij gedragen willen voelen. Ik weet dat ze meekeken, meeleefden, meehuilden. Op afstand.

De hoeveelheid kaarten op de kast voor de tv herinneren me aan het meeleven van nog meer mensen. Mijn oog valt op de volle schalen op het aanrecht: een groot koud buffet, gemaakt door mijn leeskringvriendinnen. Uit de bijbehorende kaartjes van de gerechten spreekt de zorgvuldigheid waarmee Karin en Annemieke dit hebben klaargezet. Het ontroert me. Wat een geweldige actie!  De teleurstelling waarmee ik binnenkwam verdwijnt. Ik geef me over aan het hier en nu, laat mijn familie voor me zorgen.

Even later zitten we allemaal in de tuin, een bord heerlijk eten op schoot. Met nog wat zonnestralen op mijn gezicht, sluit ik even mijn ogen en voel me gedragen.

januari 2025