Maandagochtend. Wat onwezenlijk staar ik voor me uit. Mijn leeg geschraapte ontbijtkommetje nog op tafel, mijn theeglas ernaast. In mijn hoofd zit een lange actielijst en een stemmetje dat zegt: je moet nu echt iets gaan doen hoor! Een diepe zucht ontsnapt me. Waar te beginnen?

De overvolle wasmand valt niet te negeren. Gedachteloos gaat het ene na het andere kledingstuk door mijn handen, geroutineerd als ik ben in het sorteren op kleur en op 30 of 60 graden. Totdat ik op de bodem van de mand sokken en ondergoed van Hugo tegenkom. Mijn handen blijven in de lucht hangen. Alsof er nog een andere keuze is dan de stapeltjes op de bijkeukenvloer. Langzaam laat ik ze los.

Bij het maken van de boodschappenlijst realiseer ik me dat ik geen ingrediënten meer hoef te kopen om bouillon te maken of de voorraad koffiebonen hoef te checken. Als ik in de supermarkt voor het schap sta om het item ‘melk’ af te strepen moet ik goed rekenen hoeveel pakken ik nu nodig heb. De gejaagdheid om snel naar huis te gaan omdat ik me zorgen maak over Hugo, zit nog in me. 

Geen huisarts die belt of langskomt vandaag. Geen injectie meer om vier uur ’s middags. Geen spelletje meer na het eten. Al mijn routine is weg.

Hij is weg.

januari 2025