Op uitnodiging van Anton nemen we plaats op de voorste bank: Ilse, Ruben en ik. Zijn kist staat links voor ons, zijn foto erop: een vriendelijk glimlachend gezicht met onderzoekende pretoogjes. Een knappe man, vind ik. Ons laatste afscheid van Hugo. De andere familieleden komen binnen terwijl ‘Nothing else matters’ van Metallica wordt afgespeeld. Zijn muziek horen ontlokt me een glimlach. Met zoveel zorg en liefde heeft hij dit met ons voorbereid.

De speech van zijn oudste broer is kort en krachtig met een paar anekdotes die ik nog niet kende. Wat een ondeugend joch was hij toch vroeger. Hij sluit af met een prachtig gedicht, dat zijn broer Paul vond. Hierna volgt een speech op rijm waaruit veel waardering spreekt voor hem. Roel, een oud collega, schetst Hugo zijn duidelijke doel – en resultaatgerichte aanpak maar vooral zijn continue oog voor de mensen.

Dan staan Ilse en Ruben achter het katheder en vertellen uit de grond van hun hart hoe belangrijk hij voor hen was, hoe hij altijd voor hen klaarstond. Ze sluiten af met: '... Hugo was deel van ons leven en zal dat altijd zijn. Zijn energie zit in ons allemaal. Zijn zorgzaamheid vinden we terug in elkaar. Zijn verlichtende humor dragen we bij ons. We sluiten af met voorbeeld daarvan. Toen we deze bijeenkomst aan het plannen waren, was hij er nog bij. Aan de eettafel hadden we het over wie er zou komen, pre-corona, en Hugo zei zoals alleen Hugo dat kan: “Nou, ik ben er in ieder geval niet bij hoor”. Toch hopen we dat hij er wel een beetje bij is nu'.

‘Why does my heart beat so bad’ van Moby klinkt na hun laatste woorden. Met  mijn armen om mijn kinderen heen huil ik. Diep.   

 Hoe ga ik dit doen, leven zonder hem?

januari 2025