Pas als ik ’s avonds op de bank zit, dringt het tot me door: ik heb vandaag niet aan Hugo gedacht. Het is een rare constatering. Eerst voel ik me schuldig. Mijn geliefde is overleden en ik denk niet meer aan hem. Daarna voel ik me ook rustig. Het is niet dat ik hem vergeten ben, mijn leven gaat door. Bij de dagelijkse dingen heb ik zo mijn nieuwe ritme gevonden, dat het ook logisch is dat hij daarvan geen onderdeel meer uitmaakt. En dus denk ik ook minder aan hem.

Vlak na zijn overlijden was elk moment gevuld met zijn afwezigheid, mijn leven moest ik opnieuw vorm geven. Van de was en de boodschappen doen, tot het op stap gaan zonder hem. De spullen die langzamerhand van de tafel, uit de kamer en uit de kasten verdwenen.

Oude routines zijn overgegaan in nieuwe. Gedachten ‘hoe zou hij dit doen’ of ‘wat zou hij hiervan vinden’ spelen nog steeds een rol bij grotere beslissingen. Maar er is een periode in mijn leven geweest waarin ik dit ook alleen deed. Op die ervaring grijp ik nu terug omdat die me ook zo bekend is.

Raar bedenk ik me. Er komt een tijd waarin hij weer langer uit mijn leven zal zijn, dan dat hij erin geweest is. Er zullen dagen komen, weken waarin ik niet aan hem denk.

Maar nu nog niet.

september 2025