De kinderen boden nog vriendelijk aan om bij mij te blijven, maar ik wil mijn eigen oudejaarstraditie in stand houden, hoe lastig dit misschien ook gaat worden. Alhoewel ik, voordat ik met Hugo samen was, jarenlang oud en nieuw alleen heb gevierd, is dat nu toch anders.   

En zo zit ik net als voorgaande keren in het laatste uur van het jaar, bij de open haard, het voorgaande jaar te overdenken: waar ben ik dankbaar voor, wat heb ik geleerd en wat wil ik het komende jaar anders doen.

Een kaasplankje naast me, een glas rode wijn daarbij, de laatste nummers van de top 2000 klinken door de kamer. De huilbui door ‘Nothing else matters’, een van de muzieknummers bij de uitvaart, ijlt nog na in mijn lijf. Deze overviel me. De afgelopen dagen waren er al veel nummers die herinneringen opriepen, vooral aan Hugo. Niet alleen ‘zijn’ muziek maar ook liedjes die ineens verbonden bleken met hem: een rit in de auto, muziek van een film die we samen keken of gewoon een mooi nummer dat ik nu met hem associeer.

‘Rollar Coaster’ van Danny Vera klinkt op de achtergrond. Wat is er veel gebeurd! Wie had vorig jaar kunnen bedenken dat Hugo er nu niet meer zou zijn? Wat gaat het komende jaar mij brengen? Starend in de vlammen probeer ik wat gedachten te formuleren. Het lukt niet. Beelden gaan door mijn hoofd, flarden van gesprekken. Mijn enthousiaste ‘en dit ga ik in het nieuwe jaar doen’ ontbreekt dit keer. Ik merk dat ik nu geen voornemens kan formuleren. Dit jaar verliep al anders en door corona nog meer. Ik ben al blij dat ik het afgelopen jaar overleefd heb. Plannen maken lijkt zinloos, het gaat toch elke keer weer anders. Ik neem het nu maar dag voor dag, week voor week. En vertrouw er op dat er een moment komt waarop ik voel: de toekomst, ik heb er zin in…

oktober 2025