De gezelligheid van deze periode waar ik anders helemaal in op ga, wordt nu vervangen door een zwaar gevoel. Kerstmis. De eerste zonder Hugo. Ik wil deze graag met mijn familie vieren. Het ziet er alleen niet naar uit dat dit vanwege de coronamaatregelen gaat lukken. Maximaal twee bezoekers, opgerekt naar drie met kerst.

We besluiten ons op te splitsen in de familie: mijn broer en zijn vrouw vieren het met hun kinderen en mijn ouders, zus en ik met onze gezinnen samen. Met een beetje handig rekenwerk, zowel qua aantallen bezoekers als de afstand ertussen en de factor ‘geestelijke gezondheid’, klopt de rekensom.

Zo zitten we op eerste kerstdag bij mijn zus thuis. Aangestoken kaarsen in de woonkamer, een kerstboom in de hoek en de tafels feestelijk gedekt. Iedereen is blij elkaar weer eens ‘live’ te zien. Mijn ouders hebben een overvloedig voorgerecht verzorgd en Caroline en Jeroen heerlijk gekookt. Er ontstaat een geanimeerd gesprek waarin dit keer ook de vier kleinkinderen zich laten horen. Ik vind het leuk hoe ze steeds meer hun mening vormen en geven. Ze zijn betrokken bij de mensen om hen heen en bij wat er in de maatschappij gebeurt. Corona en de bijbehorende regels maken iets los, het leven zoals het was is niet meer vanzelfsprekend en de ongelijkheid in de samenleving wordt zichtbaarder. En door ons uitgebreid besproken.

Zo geeft niet de bezinning van kerst, maar corona ons een nieuwe blik op de toekomst.

oktober 2025