Dit was altijd zijn feest: Sinterklaas. Zodra de kruidnootjes in de winkels lagen, begon het al. Mijn regel voor de kinderen ‘pas na de herfstvakantie halen we ze in huis’ vond bij Hugo geen weerklank: ‘Waarom zou je iets lekkers laten liggen als je er nu al van kunt genieten?’ Ook de gevulde speculaas kon ik niet vroeg genoeg kopen.

Na het trekken van de lootjes met ons vieren begon de echte voorpret, dan ging hij helemaal los op het verzinnen van de surprises en het maken ervan. Die van de kinderen deelde hij met mij, zijn enthousiasme was groter dan de traditie van het geheimhouden voor elkaar. Wekenlang was hij ’s avonds bezig.

En nu, geen geschets, geknip en geplak in mijn werkkamer.

Toch gaan we het vieren. Ilse, Ruben en ik trekken lootjes. Die persoon krijgt een ‘groot’ cadeau met een gedicht of surprise. Allebei mag ook. Verder nog een klein cadeautje voor de ander en ik verzorg de chocoladeletters.

Het jaarlijkse uitje in de vorm van een musical met ons vieren, dat Hugo en ik elk Sinterklaasfeest aan de kinderen gaven, vervang ik dit jaar door een tripje Disneyland Parijs voor hen samen. Het is een grote wens van hen en ik verheug me al op de verraste gezichten.

Op de avond van 5 december trekken we wat onwennig de bank en een stoel voor de open haard. Ruben zet een playlist met Sinterklaasliedjes op en zo proberen we in de stemming te komen. Dit keer verdeel ik de pakjes. In bijna elke handeling van de avond zit iets van: ‘oh, dat zou Hugo gedaan hebben’ of ‘dit zou hij zo leuk hebben gevonden’. Ook in de gedichten komt hij veel terug.  Ilse en Ruben zijn enorm blij met hun tripje. Op hun beurt hebben zij gezorgd voor een extra cadeau voor mij: een kookboek.

De liefde en zorgzaamheid voor elkaar spatten er vanaf. Precies zoals Hugo het ook gedaan zou hebben. En in alles missen we precies dat van Hugo.

oktober 2025