Mijn schrijfdocente Arianne stelde het voor. Of ik zou willen deelnemen aan een schrijfgroep autobiografische verhalen, online, iedere twee weken een ochtend. Ik werd wel blij van dat idee. Regelmatig schrijven. Elke keer met dezelfde groep mensen. 

En nu zit ik hier. Achter mijn scherm, de zoomlink geopend, wachtend om toegelaten te worden, met spanning in mijn lijf. De andere leden van de groep kennen elkaar al langer. Ga ik er wel bij horen?

Na een korte kennismaking gaan we meteen aan de slag. Het thema is ‘nieuw begin’, passend bij het nieuwe jaar. Het raakt me meteen, want er zijn er vele in mijn leven geweest. Ik zet ze in een associatiespin en kies er één uit om uit te werken. Pen op papier en schrijven maar. Niet nadenken, gewoon starten. Het geluid staat uit, iedereen zit in zijn of haar eigen bubbel. Totdat Arianne vraagt: “Is iedereen zover?”

Iedereen mag zijn of haar verhaal voorlezen, maar het hoeft niet. Met al onze aandacht luisteren we naar elkaar. Geen vragen, geen commentaar. Nou ja, heel soms. Arianne benoemt altijd een opvallende zin.

Op dezelfde wijze beschrijven we een andere gebeurtenis. Het doet me goed, schrijven, voorlezen, horen en gehoord worden. De intieme stilte erna. Met onze verhalen overbruggen we de ruimte tussen ons. En ik voel me meteen onderdeel van deze groep.

december 2025