Waarom ik het doe, weet ik eigenlijk niet. Ga ik het mezelf lastig maken door weer naar die plek te gaan? Wil ik zeker weten dat ik alle verdriet eruit gehuild heb? Of wil ik hem gewoon nog een keer voelen?

Op weg hier naar toe heb ik een verzoek gedaan aan het universum, aan iets hogers dan ik. God zoals je wilt. Of ik een teken mag krijgen: “Laat me alsjeblieft een ooievaar tegenkomen vandaag”.

Elke dag van de afgelopen week kwam ik ooievaars tegen. De eerste keer reed ik langs een aantal nesten en keek vol verwondering naar deze prachtige vogels. Ik werd er stil van. De tweede dag zat ik op een bankje te eten en zag ik 50 meter van mij vandaan een ooievaar rustig paraderen. Bij de derde keer op weer een andere plek dacht ik: “Dit is geen toeval, toch eens opzoeken wat de betekenis is van een ooievaar”. Een nieuw begin, je vrij voelen: daar komt het op neer. Het maakte een verlangen los in mij.  

Rustiger dan een paar dagen geleden nader ik de T-splitsing. En dan zie ik hem. Een ooievaar. Hij vliegt recht op mijn auto af, richting de motorkap. Ik minder vaart en moet stoppen om te voorkomen dat ik hem ga raken. Hij landt op de weg en  loopt hij naar mij toe, aan mijn kant van de auto. In al zijn grootsheid zie ik hem staan, deze imponerende en ontroerend mooie vogel. Hij houdt zijn kop scheef en kijkt me aan. Ergens in de verte echoot Hugo’s stem.   

Mijn ogen vullen zich met tranen. Terwijl de ooievaar van mij wegloopt, zeg ik hardop tegen mezelf: “Ok, de boodschap is duidelijk. Tijd voor een nieuw begin”.

oktober 2026