Bij de T-splitsing voel ik het al. Een zwaar gevoel overvalt me, een enorme spanning schiet in mijn lijf. Als ik met mijn auto de parkeerplaats opdraai, snap ik waarom.

Hier heb ik eerder gelopen, met Hugo. Ik slaak een diepe zucht. Een korte wandeling tussen de buien door leek me een goed idee. Even het voorjaar proeven in plaats van uit het raam te staren naar de regen tussen het lezen van mijn boek door. Dit keer in een ander vakantiehuisje. De uitgekozen wandeling leek precies goed: open veld en bos, maar 7 kilometer lang.

Als gekleefd aan mijn autostoel blijf ik zitten. Toch wil ik niet terug. Dan ga ik dit maar aan ook. Zodra ik het pad oploop, herken ik het gebied meteen. Rechts een hunebed, voor mij glooiend terrein. Alles komt terug: hoe we hier hand in hand wandelden, het regenachtige weer. Ik zie de boom waar hij een foto van maakte voor zijn opdracht van de fotocursus, de plek waar we even de weg kwijt raakten en het boekje nat regende. Tranen stromen over mijn wangen, ik kan niet stoppen. Bij elke stap die ik zet, loopt hij naast me. Het is bijna alsof ik hem fysiek kan voelen.

Op het bankje waar we samen wat dronken, zit ik nu alleen. Ik groet een andere wandelaar. En loop verder. Ik huil zoals ik de afgelopen jaren nog niet gehuild heb. Als ik niemand om me heen zie, schreeuw ik het uit. Met wat meer ruimte in mijn lijf loop ik verder, Hugo nog steeds naast me. En net als ik denk dat het wel gaat, voel ik nog meer verdriet.

Ik rust uit op een ander bekend bankje. Met een kop thee warm ik mijn handen, doe mijn ogen dicht in een poging om orde te krijgen in de wirwar van herinneringen en gevoelens. Dan voel ik de zon op mijn gezicht. Het is alsof hij zegt: “Ik ben toch bij je?” Tegen een prachtig donkere lucht zie ik enorme witte wolken en zonnestralen die erdoor heen schieten. Hij zou er een foto van gemaakt hebben. Met een glimlach op mijn gezicht loop ik verder. Mijn tranen waaien droog.

Pas als ik de parkeerplaats bereik voel ik het: hij loopt niet meer naast me.

oktober 2026