Het vakantiehuisje is ruim, schoon en heeft een mooi uitzicht op een sloot en weiland erachter. Mijn tas heb ik uitgepakt, de koelkast volgeladen. Wat onrustig loop ik heen en weer. Is dit wel een goed idee? Met Hugo ging ik ieder voor- en najaar een midweek weg, ergens in Nederland, om iedere dag een mooie wandeltocht te maken. Hoe zal het zijn om dat alleen te doen in deze herfst?

Morgenavond ga ik uit eten met een vriendin die hier in de buurt woont en vandaag ga ik wandelen met Willem. Zo ben ik toch niet helemaal alleen deze periode.  

Ik trek mijn wandelschoenen aan en pak mijn rugzak. Terwijl ik naar de parkeerplaats van het park loop om Willem te ontmoeten, voel ik een glimlach om mijn mond verschijnen. Ik heb er gewoon zin in. Zin om te wandelen, zin om bij te praten met hem.

Tot mijn grote verrassing heeft hij een bos bloemen voor mij bij zich. En geen kleintje ook! Prachtig en wat een lief gebaar! We lopen terug naar mijn huisje waar ik ze in het water zet. Daarna gaan we de Hondsrug op en wandelen door een oud landschap tussen Drenthe en Groningen. Slingerpaden en bossen. Het is zijn ‘thuisland’ en ik voel me er ook thuis. Net als met hem. Jammer dat we elkaar zo weinig zien. Maar als het gebeurt, dan is het goed. Ik koester deze vriendschap, met heel mijn hart.

De bos bloemen op tafel is de levendige herinnering daaraan. De hele week en ver erna. Steeds meer realiseer ik me hoeveel mijn vriendschappen voor mij betekenen.  

september 2026