We waren elkaar al eerder opgevallen. Ze was steeds op de achtergrond aanwezig. Berli. De moeder van één van Ruben zijn beste vrienden van de middelbare school. Bij haar thuis is het voor de jongens een fijne plek om samen te zijn. En in de ziektetijd van Hugo was dat zeker zo voor Ruben. Steeds meer realiseer ik me hoe zwaar het voor hem was om iedere dag thuis geconfronteerd te worden met een ongeneeslijk zieke en waar de dood steeds aanwezig was. Daar kwamen de coronamaatregelen nog overheen. Ik wist dat hij bij Berli ook een luisterend oor had, en zonder dat ik haar nou echt goed kende, gaf dat mij verlichting.

Een lief kaartje van Berli na Hugo’s overlijden leidde tot ‘Heb je zin om eens een kopje thee te komen drinken?’ bij mij in de tuin ’s avonds. Ons gesprek verliep makkelijk en voelde vertrouwd.  

En nu wandelen we weer ons vaste rondje door het bos. Delen we over ‘onze jongens’ maar vooral over onszelf. De grote en kleine dingen die ons bezighouden, waar we al pratend helderheid over krijgen door het aandachtig luisteren of het doorvragen van de ander. Het loopt als vanzelf. En bij elke wandeling verdiept onze vriendschap.

september 2026