Dit keer stelt Erwin iets anders voor. Om niet uit eten te gaan, maar om te gaan varen op de Loosdrechtse Plassen waar hij een boot heeft. Hij regelt het eten en haalt me ook op. Een geweldig plan en niet alleen omdat ik zo helemaal ontzorgd word. Ik ben er wel aan toe om er even lekker tussen uit te gaan.

Er waait een frisse wind op het water, veel bootjes liggen aan de kant. Rustig varen we langs de kleine huisjes waar de hortensia’s volop bloeien. We groeten af en toe de mensen op een passerende boot. Ondertussen praten we. Gelukkig zitten Erwin en ik nooit om gespreksstof verlegen en het gaat altijd ergens over. Ik houd van zijn directheid en duidelijkheid, ook als het gaat om persoonlijke zaken. Zijn vraag: ‘Denk je wel eens aan een nieuwe relatie?’ verbaast me dan ook niet. Twee jaar na Hugo’s overlijden is hij wel de eerste die deze vraag stelt.

Ik moet er even over nadenken en tegelijkertijd weet ik het wel. Toen Hugo ziek was zei hij al: “Blijf niet alleen, ga weer voor een ‘samen’!”. Op dat moment moest ik er niet aan denken. Maar nu hoor ik zijn stem die tegen mij zegt: “Je kunt altijd weer een nieuwe stip op de horizon zetten”.

Door de vraag van Erwin voel ik het verlangen naar ‘ooit’ weer een liefdesrelatie. Alleen, de tijd is er nog niet rijp voor. Maar ik zie nu wel een stip op de horizon.

september 2026