Het is de dag na de nacht. De nacht na de avond van de leeskringbijeenkomst.

Eindelijk waren we allemaal weer bij elkaar. Ik had me verheugd op een gezellige avond met weer een interessante boekbespreking. Dat werd het niet. En dat lag ook aan mij.

Kon ik het niet hebben dat er niet aan mij gevraagd werd hoe het echt met me ging? En wel aan iemand anders? Voordat ik het wist had ik al geïnterrumpeerd: “Kunnen we gewoon beginnen met de boekbespreking? Ik wil echt op tijd naar huis, vanwege de long covid heb ik een goede nachtrust hard nodig”. Dat was niet aardig van me. Het kostte tijd om de sfeer weer goed te krijgen en over te gaan naar het boek van Benedict Wells: ‘Het einde van de eenzaamheid’.  

De voorbereide vragen en ieders inbreng waren goed. Zoals gewoonlijk verschilden de meningen over het boek en dat maakte de discussie interessant. Een bespreking volgens het boekje. Met dat verschil dat het thema niet echt aangeraakt werd: geen persoonlijke inbreng, geen eigen ervaringen over eenzaamheid. Het gesprek kwam niet echt tot leven.

Toen ik me een half jaar geleden eenzaam voelde, gaven de meesten niet thuis. Het verschil tussen mijn behoefte aan echt contact in deze leeskring en de zinloosheid van dit gesprek kon niet groter zijn. Dertien jaar samen in deze leeskring voelt niet meer echt als samen.

En nu, na een nacht niet slapen, woelen en draaien neem ik een besluit: ik ga deze verlaten.  

Het einde van mijn eenzaamheid in deze groep.

augustus 2026