Van de paar rituelen die ik elke dag heb, is ’s ochtends de krant lezen er één van. Een goede recensie in de NRC over de cabaretvoorstelling ‘Uit het niets’ van Pieter Derks leidt mij naar zijn speellijst. Over anderhalve week speelt hij in de buurt. Het zijn de laatste kaarten, geen plaatsen naast elkaar. Toch trekt een avondje uit. Gelukkig is Ruben ook enthousiast en ik reserveer meteen.  

Als we aankomen ben ik blij en opgetogen. Is dat omdat ik samen met mijn zoon iets leuks doe? Omdat het me doet denken aan de theaterbezoekjes met Hugo? Of omdat ik voor het eerst sinds tijden weer naar het theater ga? Misschien zijn het wel alle drie de redenen. Of nog meer.

De mensen om ons heen zijn aardig, er wordt van stoel gewisseld zodat wij naast elkaar kunnen zitten. Het is een voorstelling vol humor met gevoelige liedjes die ook aan het nadenken zetten. Dit keer werkt Pieter Derks met drie muzikanten. De muziek draagt de voorstelling, een mooi voorbeeld van een goede samenwerking. Net als mijn gevoel voor die avond: ‘samen’.

augustus 2026