Het telefoontje van de huisarts verrast me. De door mij geweigerde MRI-scan stuit op verzet bij de cardioloog, de vlek op de echo van mijn hart verontrustte hem en hij  dringt erop aan om mij toch te laten scannen.  

Maar we zijn twee maanden verder. Mijn hart doet over het algemeen weer normaal, behalve bij grote stress. Ook de andere klachten die ik heb zijn typische symptomen van long covid. En daar is nog geen geneesmiddel voor. Mijn huisarts en ik zitten op één lijn: een MRI-scan is niet nodig. Ik sta mijn plek liever af aan mensen die dit harder nodig hebben. Alleen, als de cardioloog zo aandringt is een heroverweging op zijn plaats. Weer volg ik ‘het zekere voor het onzekere’.

Zuchtend beëindig ik het gesprek: “Nou, dat kan ik er ook nog wel bij hebben”. “Wat bedoel je daarmee?" vraagt mijn huisarts. “Behalve dat ik me nu weer zorgen maak om mijn hart, houdt het melanoom mij ook nog bezig”. “Maar daar heb ik de uitslag al van, zie ik in je dossier”, zegt ze verheugd, “het is niet kwaadaardig”.

Sinds tijden ben ik niet zo opgelucht geweest! Dansend ga ik de hele kamer door. Ik besluit een langgekoesterde wens in vervulling te laten gaan en op  salsadansles te gaan!

En de uitslag van de MRI-scan een paar weken later? “U heeft gewoon een heel enthousiast kloppend hart”.  

juli 2026