En weer zit ik bij de huisarts. Nu vanwege een plekje op mijn rug. Dat zit er al langer maar voor de zekerheid wil ik er toch naar laten kijken. Ik schrik als ze me onmiddellijk doorverwijst naar een dermatoloog. Een week later kan ik al terecht.  

‘Beter het zekere voor het onzekere’, stel ik mezelf gerust. Alleen, als zij het woord ‘melanoom’ in de mond neemt, schrik ik. Toch vraag ik kalm door hoe het nu verder gaat en neem afscheid.

Eenmaal buiten voel ik de paniek in mijn lijf pas echt. De wereld ziet er in één keer anders uit. Het gaat me toch niet gebeuren dat ik nu ook een levensbedreigende ziekte heb? Ik voel doodsangst. Meteen zit ik in het moment toen Hugo het bericht ‘ongeneeslijk ziek’ kreeg. Alle emoties van toen komen naar boven. In de auto huil ik en blijf ik zitten totdat ik rustig ben.  

De angst in mijn lijf echter, blijft. Mijn verhaal vertellen, gevoelens delen met mijn familie en vriendinnen helpt. Karin gaat drie dagen later mee naar het ziekenhuis om het plekje te laten verwijderen en Caroline biedt aan om mee te gaan naar het gesprek over de uitslag anderhalve week later.

Ik word iets kalmer.

juli 2026