Vol ongeloof staar ik naar mijn scherm. De whatsappberichten volgen elkaar op,  reacties op mijn oproep om toch met de leeskring bij elkaar te komen. Want het gaat niet goed met mij. Ik ben heel verdrietig en somber en heb behoefte aan contact, aan echt samenzijn. Ruim anderhalf jaar na het overlijden van Hugo lijkt die behoefte eerder groter dan kleiner te worden.

 Volgens de nieuwste coronaregels mag je met zes mensen in een restaurant bij elkaar komen. Annemieke biedt in plaats daarvan haar huis aan. In haar woonkamer kunnen we op minstens dezelfde afstand van elkaar zitten als in een restaurant.

Dat voorstel wordt niet door iedereen gesteund. De angst om besmet en ziek te raken is groot, maar nog groter is de angst voor de gevolgen: niet op vakantie kunnen, niet kunnen oppassen.  

In de periode dat Hugo ziek was leerde ik om wat meer voor mezelf op te komen, maar het kost me nog steeds moeite. Om nog een keer te zeggen: ‘Het gaat echt niet goed met me. Ik heb er behoefte aan om met elkaar in één ruimte te zijn’. Zeggen dat ik depressief ben is een stap te ver. Maar niet omdat ik dat niet ben.

Ik word niet gehoord. Het initiatief om in kleine groepjes bij elkaar te komen en dan online de bijeenkomst te houden wordt geaccepteerd. Het is maar een halve oplossing voor wat ik nodig heb en ik leg me erbij neer.

Maar iets in mij is gedoofd.   

juni 2026