Er hangt een kou om mij heen. Het helpt om elke avond een aflevering te kijken van Down Town Abbey. En om in de wereld van iemand anders te stappen via een boek. Of door de open haard aan te steken, zoals nu.

Ik staar in de vlammen. De houtblokken in de open haard verspreiden een heerlijke warmte. Een vredig tafereel. Toch voel ik de rust niet. In mijn hoofd is het weer druk. Af en toe knettert het hout. Maar in mijn hoofd knettert het doorlopend. Op de één of andere manier was het de afgelopen weken te veel. Ik pas me weer te veel aan en voel mezelf uiteen vallen.

Mijn verlangen naar samenzijn met anderen botst met de rust die ik nog nodig heb. Ik ben bang voor het onbegrip, het uitgesloten worden, als ik te vaak afzeg. Bang om de verbinding te verliezen, alleen te zijn. Maar ja, ten koste van wat? Beter gezegd: van wie? Ben ik wel genoeg verbonden met mezelf? Durf ik eerlijk te zijn naar mezelf, naar anderen?

Zo voor het vuur zittend, raap ik alle stukjes bij elkaar. De stilte en de warmte smeden mij weer bijeen.

juni 2026