Wilma en ik zitten tegenover elkaar aan tafel. De regen tikt op de lichtstraat boven ons. Buiten is het grijs. De kopjes thee staan voor ons met de lekkernijen ernaast. De bos bloemen die zij speciaal bij het bloemenstalletje tegenover mijn vroegere ouderlijk huis heeft gekocht, staat naast ons.

“Je bent nog niets veranderd”, zegt ze. “Ik dacht precies hetzelfde over jou”, antwoord ik. 36 jaar zit er tussen onze laatste ontmoeting en nu. Er valt veel te vertellen. Over onze kinderen, ouders, broer en zussen en vooral de liefde en de exen. Bij mijn verhaal over de vader van mijn kinderen en zijn gedrag veert ze op. “Herken je dit?” vraag ik. En ze vertelt haar verhaal. Alles doen om de lieve vrede te bewaren, een gezin met kleine kinderen niet uit elkaar te laten vallen. Ook zij heeft zich laten beïnvloeden, manipuleren zelfs en klein laten maken. “Terwijl ik toch een slimme vrouw ben”, zegt ze. Zo herkenbaar. Zo pijnlijk en verdrietig. Voor onszelf maar meer nog voor wat dit met onze kinderen gedaan heeft.

Wat is het fijn en makkelijk om niet alleen onze herinneringen maar ook onze latere ervaringen te delen. Moeiteloos vertel ik over hoe ik me voelde, toen en nu. “We waren ook niet voor niets beste vriendinnen op de middelbare school’”, zegt ze. Inderdaad. Toen deelden we alles met elkaar. En dat kunnen we nog steeds.

De dag erna zweef ik nog, even opgetild uit mijn leven alleen.

mei 2026