“Dit is precies wat ik nodig heb”, denk ik, als ik op de website van mijn schrijfdocente de workshop ‘Schrijven over verlies’ zie staan. Vier ochtenden lang, online, met een groepje dit thema verkennen. Ik meld me aan.

Ook in deze groep wordt er voorgelezen en geluisterd. Mooie en rake verhalen.

Behalve het verlies van echtgenoten wordt er ook gedeeld over het verlies van een moeder, gezondheid, verlangens en dromen. Het plaatst mijn verdriet in een groter perspectief. Ik sta hier niet alleen in.  

Al schrijvend laat ik alle herinneringen toe. Nu komen de tranen wel, met diepe uithalen laat ik het los: het verdriet, de opgekropte spanning, het missen van Hugo. Het geeft ruimte. Een dieper bewustzijn ontwaakt, is het leven niet als de natuur? Seizoenen komen en gaan. Er is altijd ontluiken, groeien, bloeien en verval. Dat geeft hoop. Hoop dat er weer een volgende fase komt na de dood. Want er leeft altijd iets voort dat weer tot leven komt. Op een ander moment, in een andere vorm. Langzaam voel ik weer een sterkere verbinding met mezelf, met wat er ooit was en nog zal zijn.

Dood is niet dood, maar een andere vorm van leven.

mei 2026