Dit gevoel herken ik van lang geleden. Alleen was het toen veel erger. Somber. Futloos. Nu kan ik mezelf nog wel van de bank hijsen om iets te gaan doen of om een afspraak te maken. Maar de dagen zijn zo hetzelfde. Ik zie en spreek te weinig mensen ondanks alle online-bijeenkomsten. En ik wil Ruben niet lastig vallen met mijn twijfels, zorgen en gevoelens. Ik weet dat dit erbij hoort, bij de rouw. Ik had alleen ingeschat dat ik er makkelijker mee om kon gaan. Dat mijn eerdere ervaring van jarenlang zonder partner een houvast zou zijn. Toch is dit anders. Er is een leegte. Eenzaamheid. Een gemis aan echt contact, iets te kunnen betekenen voor een ander, aan zinvol bezig zijn.

De schrijfbijeenkomsten helpen, daar word ik blij van. Maar het lukt nog niet om zonder begeleiding en de groep zelf te gaan schrijven. Ik mis niet alleen het kunnen vertellen van mijn verhalen, ik mis vooral het gehoord worden. De vertrouwdheid van andere mensen die niets raars vinden aan mijn verhalen, bij wie ik mezelf durf te zijn.

Ik weet dat ik iets moet gaan doen. Tot die tijd, denk, maal en voel ik. En gaan er weken voorbij.  

mei 2026