Mijn lichaam blijft zwaar voelen en in mijn hoofd is het gaan spoken. Dit moet ik toch gaan bespreken met Valerie. Ik zie er enorm tegenop, maar het gesprek valt mee. Ze verontschuldigt zich en belooft meer aandacht voor mijn verhalen te hebben. “Zie je wel, het is gewoon een kwestie van bespreekbaar maken”, denk ik opgelucht.

Maar naarmate de volgende afspraak dichterbij komt merk ik dat de spanning weer toeneemt. Eindeloos herhaal ik argumenten in mezelf: “Ze verdient een tweede kans. Ze is niet als die ander, dat lijkt maar zo”.

Mijn lichaam weet dat dit niet zo is. Geeft aan dat het klaar is. Eigenlijk al langer klaar was. Had het vroegtijdige overlijden van Hugo mij niet iets geleerd? Ook dit is onderdeel van mijn wens voor een ander leven. Na nachtenlang woelen neem ik een besluit. En voor het eerst in mijn leven verbreek ik actief een vriendschap. Ik bedank haar voor al het goede wat er was. Ook zij neemt die moeite. Wellicht ooit tot ziens. Of niet.

Een diepe rust daalt over mij neer.

mei 2026