Uitgeput lig ik op de bank. De wandeling met Valerie was ruim 10 kilometer, maar de moeheid komt niet van de fysieke inspanning, wandelingen van die lengte kan ik prima aan. Wat maakt dan dat ik na elke afspraak met haar zo moe ben?

Flitsen van het gesprek komen terug: “Ja, ik wil het gesprek niet overnemen hoor, maar heel even tussendoor…” of “Dit is echt het laatste wat ik hierover wil zeggen…” om vervolgens nog een kwartier door te gaan. In gedachten loop ik de wandeling nog een keer. Dan sta ik op en pak de kaart erbij. Op welk punt kreeg ik echt de tijd om mijn verhaal te doen? Ik schrik, zo zit ik toch niet in elkaar, om af te meten hoeveel tijd ieder van ons kreeg? Dat gaat organisch. De ene keer is de één wat langer aan het woord, de andere keer de ander. Vraag ik teveel? Is het raar om anderhalf jaar na het overlijden van Hugo nog zoveel ruimte nodig te hebben om de grote en kleine verhalen over hem te delen?

Al liggend schiet me te binnen dat ze me aan iemand doet denken, iemand die ook altijd veel aandacht vroeg. Die vaak niet echt luisterde maar die wel goed het onderwerp kon afbuigen naar zichzelf. Die subtiel manoeuvreerde om geen tegenspraak te krijgen. Wel bevestiging en aandacht. Met wie in de relatie de gelijkwaardigheid ontbrak.

Ik voel de spanning in mijn lijf. Alleen, is deze van toen of ook van nu? 

april 2026