Op papier klopt de planning van de verbouwing van de bovenverdieping. De praktische zaken heb ik op orde. Ook heb ik diverse adressen van lieve vrienden en buren die op vakantie zijn en waar ik mag douchen. De uitvoering verloopt prima. Behalve een set bijzondere tegels die niet geleverd is, valt het aantal ad hoc op te lossen problemen wel mee. Maar de impact op mijn rust heb ik onderschat. De hele dag zijn er mensen om me heen. En ze hebben me allemaal nodig. Zelf moet ik ook nog opletten: keuzes die zij logisch vinden passen niet altijd bij mijn wensen.  

Zo zit ik elke avond uitgeteld op de bank en tel de dagen af. Gewoon doorgaan, dit gaat ook wel weer over. Dan is er weer een grote klus gedaan die afgevinkt kan worden.

Alleen, zo werkt het niet. Ik kan het er eigenlijk niet bij hebben. De moeheid van het rouwen heb ik onderschat. Het was beter geweest om dit toch uit te stellen. Maar ja, ik wilde er vanaf. Zoals ik van zoveel af wil. Deze verbouwing, de moeheid, het verdriet.

Er is al bijna anderhalf jaar voorbij. Iedereen gaat door met zijn leven. Waarom kan ik dat niet?

april 2026