Zucht. Ik sta in de vroegere slaapkamer van Ilse en kijk naar al die kasten. Over de hele muur en tot aan het plafond. Vol met grote en kleine spullen van haar. En van Hugo. Het was ook zijn werkkamer toen zij niet meer thuis woonde. 

De verbouwing begint over twee weken en deze kamer moet leeg. Voor opruimen heeft Ilse al jaren geen tijd gehad. Dat was ook niet nodig. Maar nu moet het toch echt gebeuren en zij zit in het buitenland voor haar studie. Ik pak wat kratjes: spullen die zij moet uitzoeken, spullen die echt wel weg kunnen en spullen van Hugo die ik één voor één door mijn handen laat gaan. Zijn fotocamera, de bijbehorende lenzen, boeken over fotografie en het statief. Hij hield zo van fotograferen, ontwikkelde zich daarin en maakte prachtige foto’s. Die staan grotendeels op zijn computer. Tijd om dat allemaal uit te zoeken heb ik niet, dus die klus schuif ik door.

Zijn computer met alle onderdelen verplaats ik van zijn bureau naar mijn werkkamer. Een losse pen en wat notitieblaadjes blijven achter op zijn bureau. De leegte gaapt mij aan. Ik zie hem hier nog zitten, altijd met een lach naar mij als ik binnenkwam. Maar tijd om te mijmeren heb ik niet. Ik moet door.

De kasten haal ik uit elkaar. Een deel verkoop ik en een ander deel is in een te slechte staat en gaat naar het afvalstation. Ik sjouw veel heen en weer. Alleen. Het kost me moeite, fysiek en mentaal.

Nestje bouwen noemde Hugo dit toen we de benedenverdieping verbouwden. Hoe noem ik dit nu?

april 2026