De opluchting van twee maanden geleden kan ik nog voelen: Ruben was geslaagd! Voor mij voelde dat als een mooie afsluiting van zijn opvoeding: 18 jaar, rijbewijs en gymnasiumdiploma op zak en plannen voor de toekomst. Mijn taak zat erop.

Maar nu… hij is nog steeds moe, slaapt slecht en komt tot niets. De overspannenheid waarmee hij overging van 5 naar 6 gymnasium vlak na Hugo’s overlijden, is nog niet weg. Corona leek voorbij maar komt weer terug in de samenleving, net als alle beperkende maatregelen. Dat helpt hem niet in zijn herstel. Hij mist de afleiding van sporten en vrienden ontmoeten. Het maken van een portfolio voor een opleiding, het zoeken van een bijbaantje: het kost allemaal meer moeite. Zijn besluit om een tussenjaar te nemen was verstandig, maar het is niet genoeg. Hij heeft hulp nodig.

De wachtlijst is lang. De angstaanvallen waar hij jaren geleden last van had ’s nachts, komen terug. Ik haal hem er dan uit, weet hem rustig te krijgen. Weer lig ik ’s nachts op één oor. Niet vanwege een zieke man naast me, maar vanwege een overspannen kind, één verdieping hoger.

Ik moet schakelen, niet voor het eerst voel ik de zware last van het zorgen op mijn schouders. De kinderen waren 6 en 9 jaar toen hun vader en ik gingen scheiden, veruit de meeste zorg voor hen kwam op mij neer. Zes jaar later werd die zorg verlicht toen Hugo in ons leven kwam. Totdat hij ongeneeslijk ziek bleek en mijn zorgtaken weer toenamen. Na die intensieve periode dacht ik meer tijd voor mezelf te hebben.

En nu… natuurlijk ben ik er voor Ruben. Met alle liefde. 

maart 2026