Mijn oude leven gaat ondertussen gewoon door.

Ik ontmoet in de supermarkt een goede bekende en maak een praatje. Als ik mijn fiets wegbreng voor een onderhoudsbeurt, voel ik de vertrouwdheid van twintig jaar klant zijn. Op fietsafstand met veel vriendinnen kunnen afspreken vind ik een luxe.

Al langer verzuchtte ik dat ons huis wel erg groot is voor mij alleen binnenkort. Het schoonmaken, het onderhoud. Maar ik zie nu ook hoe prettig dit huis is, hoe thuis ik me erin voel. Net als de buurt waarin de buren elkaar altijd groeten, vaak een praatje maken en er voor elkaar zijn als het nodig is.

De prachtige natuur in en om mijn woonplaats valt me weer op. En ik besef hoe mooi ik hier woon, hoe fijn ik het hier vind.

Van alle plaatsen in mijn leven waar ik gewoond heb, woon ik hier nu het langst. Toen Hugo bij mij introk realiseerde ik me hoe geworteld ik hier was en nam ik me voor om op deze plek oud te worden met hem. Nu hij er niet meer is, is er niets dat mij tegenhoudt om mijn vleugels uit te slaan naar avontuur, nieuwsgierigheid en verwondering. Nieuwe mensen te ontmoeten. Maar ik voel steeds meer dat ik daarvoor niet weg hoef. Hier voel ik me thuis. Ook vanuit een geworteld leven kan ik nieuwe dingen ondernemen, vrijheid voelen.

Eigenlijk wil ik alleen maar een ander leven leiden.

maart 2026