“Maar ik zou natuurlijk ook helemaal opnieuw kunnen beginnen”, bedenk ik me tijdens mijn dagelijkse rondje. Waar deze gedachte vandaan komt weet ik niet, maar ik word er in één keer heel blij van. Nu nog niet natuurlijk, eerst moet Ruben wat meer op eigen benen staan, maar daarna kan alles. Verhuizen naar een ander huis of een andere plek. Ik zou bij wijze van spreken mijn huis kunnen verkopen en naar Nieuw-Zeeland kunnen emigreren. Iets heel anders. De mogelijkheden zijn onbegrensd. Ik zie een wereld vol avontuur voor me, voel weer die vrijheid van mijn rondreizen, het gevoel van ‘rugzak op en gaan’ van meer dan 20 jaar geleden.

Het jaar voor Hugo zijn overlijden was hij al begonnen met aftellen naar zijn pensioen en plannen aan het maken voor die levensfase. Voor mij stond dat idee nog heel ver weg. Bijna negen jaar leeftijdsverschil begon toen wel een rol te spelen. Maar ik hoef niet te denken als een toekomstig pensionado. Ik ben nog geen 55 jaar, heb nog een heel leven voor me. 

De dagen erna houdt dat me bezig. Wat als…? Wat als…? Het is alsof ik met nieuwe ogen naar mijn nu al oude leven kijk.

maart 2026