Eindelijk iets anders waarop ik me kan verheugen. De 50^e verjaardag van Karin en ze viert dit uitgebreid met een High Tea. Heerlijk! Nu de eerste coronavaccinaties gegeven zijn, komt er maatschappelijk wat meer ruimte voor grotere bijeenkomsten. Alleen, ik zie er ook tegenop. Kennismaken met nieuwe mensen vond ik altijd leuk, nu vind ik dat lastig. Wat ga ik een vreemde vertellen over wat me misschien niet meer dagelijks maar zeker wekelijks bezighoudt?

Sandra, een gezamenlijke vriendin haalt me op, zo hoef ik gelukkig daar niet alleen binnen te komen. In de tuin zijn de tafels feestelijk gedekt, voor groepjes van vier, op meer dan 1,5 meter van elkaar, zodat we zonder mondkapjes met elkaar kunnen praten. Behalve Sandra is ook Ida aan mijn tafel geplaatst, wij kennen elkaar van onze leeskring. Een onbekende vrouw komt erbij. “Dat is nog wel te doen”, denk ik. Als Suzanne  vertelt over haar baan en vrijwilligerswerk luister ik geboeid. Het is afwisselend en toch maatschappelijk relevant. Haar honger naar variatie, inhoud en diepgang herken ik. Ze maakt iets wakker in me.

Stoppen met werken buitenshuis is door mijn gezondheid nooit een vrijwillige keuze geweest en daardoor ben ik vooral moeder, echtgenoot en huisvrouw geworden. Hugo en de kinderen zijn de afgelopen jaren het hoofdthema in mijn leven geweest. Maar er is nog een hele wereld buiten mijn huis. Er zijn nog steeds mogelijkheden om mijn leven anders in te vullen.

Met een heel ander gevoel stap ik op de fiets terug naar huis.

maart 2026