‘Er was iets vandaag, maar wat?’, zo word ik wakker. Meteen weet ik het: het is Hugo zijn sterfdag. De spanning van het niet-weten wat ik van deze dag kan verwachten, maakt me onzeker en onrustig. Ga ik overspoeld worden door herinneringen? Gaan ze een glimlach opleveren of tranen?

Ik sta op en volg mijn normale ochtendroutine. Lees de krant, zet een kop thee. Het eerste whatsappbericht komt al binnen. Er volgen er nog vele. Kaarten ook. Een telefoontje van Ilse en van Jacquelien. Het is fijn dat meer mensen Hugo niet vergeten zijn, maar mij ook niet. We halen herinneringen op aan hem, aan de week voorafgaand en volgend op zijn overlijden. Ook met Ruben kijk ik terug. Puzzelstukjes van beelden die anderen hebben, maken het beeld duidelijker, vollediger.

En daarmee wordt ook het verdrongen verdriet voelbaarder. Ik laat het maar toe vandaag. ’s Avonds op de bank kijk ik Hugo’s lievelingsfilm ‘Avatar’. De natuurbeelden raken me, de kleuren en het gevoel van vrij zijn in een andere wereld. Zo stel ik me hem voor: hij is vrij in een andere wereld.

Ik probeer dat plaatje op mijn leven te plakken. Het lukt nog niet.

maart 2026