De dagen ervoor voel ik me al onrustig. Ik weet dat 7 juni dichterbij komt, de dag van Hugo’s overlijden, maar het is meer dan dat. Het lijkt wel alsof ik ieder moment van die week ervoor opnieuw moet beleven.

Zei Hugo op die Pinkstermaandag nog: “Ik denk dat ik nog een week of twee, drie te leven heb”, een week later was hij overleden. De snelle achteruitgang, de strijd tussen zijn geest die niet op wilde geven en zijn lichaam dat niet meer kon. Hoe zijn wilskracht elke keer sterker was, totdat het echt niet meer ging. En dat zijn lichaam pas het laatste woord kreeg toen zijn geest met twee slaapmiddelen rust kreeg. Het komt allemaal voorbij. Alsof mijn bewustzijn dit had weggeduwd. Omdat het te veel was om toen te bevatten. Zijn dood die in één keer het hoofdthema werd in mijn leven en in dat van Ilse en Ruben. De overgang tussen ‘ziek’ en ‘overleden’ was emotioneel veel. Heel erg veel.

Iedere dag, ieder uur, iedere minuut van die laatste week gaan door me heen: vorig jaar rond deze tijd… Ik pak mijn dagboek erbij en lees met verbazing en verdriet terug hoe het met Hugo ging. Maar ook hoe ik alleen maar bezig was om zijn lijden te verminderen, mee te dragen ook wellicht.

Dat er ook een last van mijn schouders viel door zijn overlijden durf ik nu pas toe te geven. Maar nog niet hardop te zeggen.

februari 2026