Op de parkeerplaats van het pannenkoekenhuis start onze wandelroute. Elsbeth loopt me al enthousiast tegemoet. Een blij gevoel komt omhoog, het is altijd fijn om haar te zien en te spreken. Al pratend volgen we de route, af en toe staan we stil om op de kaart te kijken of de beschrijving te lezen: is dit nu het eerste paadje rechts of komt dat nog? De lucht is blauw, de zon schijnt.

Op een recht stuk vertel ik over de crisis naar aanleiding van mijn gesprek met Raymond. Hoe ik ontdekte dat ik op slot zat met mijn gevoel en zo het gemis van Hugo maar niet voelde. Niets voelde. Ik wil niet te veel uitweiden en zeg: “Nou ja, lang verhaal kort…”. “Hoezo kort?”, vraagt ze, “Vertel nou maar alles”. Meteen schiet ik vol en kan een tijdje niets zeggen.

Dan vertel ik over het laatste jaar met Hugo. Hoe hij zich vastklampte aan mij, niet met vrienden afsprak. Dat hij wel eindeloos kon vertellen over alle sores op zijn werk, maar niet over wat dit met hem deed. Dat hij lovend was over zijn hardwerkende ouders maar niet wilde praten over de harde aanpak in de opvoeding. Terwijl ik juist alle dingen in mijn leven, ook de pijnlijke, wilde onderzoeken. Hoe daardoor juist een afstand tussen ons ontstond en toenam. En ik onze diepe verbinding steeds meer begon te missen.  

Zij luistert, ik huil. Af en toe stelt ze een vraag. Inmiddels zijn we gaan zitten op een bankje aan de rand van het bos en kijken uit over de heide. Het is stil om ons heen. Het wordt stil in mij. Ik realiseer me dat ik mijn gevoel al veel eerder op slot had gezet.

februari 2026