Drie weken later spreken Raymond en ik elkaar weer. We zitten op een bankje met uitzicht op een grote plas. Een vogelgebied met veel getsjilp, gefluit en gekwetter op de achtergrond. Alsof de vogels met elkaar praten, elkaar verhalen vertellen.

Ook ik heb verhalen te vertellen, zelf geschreven. Over mezelf, over vroeger. Het eerlijke delen van de vorige keer smaakt naar meer. Met enige schroom vraag ik hem of ik er een paar mag voorlezen. Natuurlijk mag dat. Terwijl ik gespannen voorlees uit mijn schrift, luistert Raymond aandachtig. Daarna is het stil.

Dan draait hij zich half om, kijkt me aan en zegt: “Het zijn indrukwekkende en mooie verhalen. Wat me opvalt is dat je je verhalen zo snel vertelt, dat het lijkt alsof je je gevoel wilt achterlaten. Zoals je het nu vertelt, raakt het me niet. Ik mis wat je erbij voelt”.

Dit raakt me. Mijn hoofd draait op volle toeren, de angst giert door mijn lijf. Tranen komen op. Ik besluit de gok te wagen en zeg: “Dit is precies wat ik eng vind: voelen. Want ik ben bang dat het me dan overspoelt, dat ik ga huilen en dat jij dan wegloopt. Dat hebben anderen namelijk eerder gedaan”.

Hij zegt niets, kijkt me alleen maar liefdevol aan. Nu stromen de tranen. Hij legt zijn warme hand op de mijne. Langzaam, heel langzaam ontspan ik.

We lopen verder over de natte blaadjes waar een mossige geur uit opstijgt, langs de diepbruine stammen en de fluweelzachte knoppen aan de takken. Door de stilte heen vrolijk getsjilp, gefluit en gekwetter. De frisse lucht strijkt langs mijn wangen, een glimlach breekt door.

februari 2026