Het is eerder koud dan fris in het bos. Een dikke sjaal en handschoenen houden mij warm. Raymond heeft zijn pet op. Het voelt vreemd vertrouwd om met hem te wandelen en te praten. Drie dates zes jaar geleden blijken een enorm bekend en veilig gevoel te geven. Toen was er ook een ‘klik’ maar niet genoeg voor een liefdesrelatie.

Ook hij rouwt. Om het verlies van zijn moeder en de moeder van zijn kinderen. 

Al lopend delen we onze ervaringen: over het proces van de ziekte, het moment van overlijden en de uitvaart. De verwarrende emoties van het niet afscheid willen nemen, maar ook de hoop dat het lijden niet te lang zou duren. Het is voor het eerst sinds Hugo’s overlijden dat ik zo open en eerlijk durf te vertellen over wat ik echt voelde. Toch eindig ik met spanningshoofdpijn.

In de auto op weg naar huis begin ik te huilen. De tranen zijn pas twee dagen later echt opgedroogd. Er is iets gebeurd met me, ik weet alleen niet wat.

februari 2026