Inmiddels kijk ik erg uit naar deze bijeenkomsten: schrijven over mijn eigen leven. Gebeurtenissen ophalen die ik al vergeten was of details daarvan.

Dit keer gaat het over ‘kind zijn’. De opdracht is altijd: “Ga terug naar het moment: wat zie je, wat proef je, wat hoor je, wat ruik je?” Al associërend buitelen de beelden over elkaar heen.

Die keer dat er voor het eerst ijs lag op de grote vijver voor ons huis en ik wilde gaan schaatsen met een vriendinnetje. Uit mijn onbewuste komen de kleuren  tevoorschijn  van mijn sjaal en wanten, door mama gebreid: oranje, wit en paars. Ik zie ze aan de kapstok hangen, het touwtje aan de wanten door de mouwen van mijn jas heen. Al schrijvend voel ik het verdriet van het niet mogen schaatsen, de gymles van die middag moest gewoon doorgaan.

Ook het plezier van het buiten spelen komt terug. Rolschaatsen, touwtje springen, ballen kaatsen tegen een muur, handje stand in het gras, slootje springen met kinderen uit de klas. Eigenlijk was ik toen een enorm buitenkind. Waar ben ik dat kwijtgeraakt in mijn leven? Gelukkig wandelde ik ruim twintig jaar later in de bergen van Nepal en herontdekte dat weer.

Schrijven, het verwoorden, eerst op papier, dan hardop vertellend. Mijn eigen stem horen, het verdriet dat daar doorheen kraakt. Het is weer met andere ogen naar mezelf kijken. Ik zie steeds meer dat die korte verhalen samenvallen, een geheel gaan vormen. En ik zie vooral hoeveel veerkracht ik heb, hoe ik altijd doorga of weer opnieuw begin.

Elke keer weer ga ik terug naar toen alsof het nu is. Een tijdmachine waar ik meer geheeld uit terugkom.

februari 2026