Bewust heb ik een onbekend klompenpad uitgekozen. Eentje waar ik nog niet met Hugo gewandeld heb, aan het aflopen van een ‘memory lane’ heb ik geen zin. Ik wil gewoon lekker op pad.

Met mijn wandelschoenen aan, mijn rugzak op en het geprinte kaartje in mijn hand kijk ik onwennig om me heen. Waar is het startpunt? Ondertussen ril ik in mijn windjack. Ik was veel te optimistisch toen ik besloot om mijn winterjas thuis te laten. De zon schijnt weliswaar maar het is nog behoorlijk fris. Dan maar stevig de pas er in zetten.

De blauwe markeringsbordjes zijn goed te volgen, totdat ik bij een omleiding kom. Door de nieuwbouw is de route tijdelijk aangepast en raak ik de weg kwijt. Daar sta ik dan in mijn eentje. Niemand om mee te overleggen.

Ik loop terug naar het laatste bordje en zie nu dat het pijltje meer naar rechts dan rechtdoor wijst. In een paar minuten zit ik in het buitengebied en vervolg ik mijn weg via een sluip-door-kruip-door pad. 

Bij het eerstvolgende bankje ga ik zitten. Schenk heet water op het theezakje. Eén kopje maar. Ik eet wat noten en kijk om me heen. Opeens vind ik er niets meer aan. Hier zit ik nu. Alleen. En dan? De indrukken kan ik niet delen. Met een ‘ik moet toch verder’ vervolg ik mijn weg en groet gemaakt opgewekt tegemoetkomende wandelaars.

Door een weiland kom ik bij een bosrand met een bankje. Een goede plek om mijn salade op te eten. Hugo zou foto’s van deze prachtige omgeving hebben gemaakt. In één keer kijk ik met zijn ogen en zie wat hij zou zien. Er komt wat rust in mijn lijf.

Met de wind in mijn rug ga ik verder. Het lukt me om wat meer te genieten van het afwisselende landschap. Voordat ik het weet ben ik weer bij de auto.

Weer wat stappen gezet.

februari 2026