Het was de laatste grote klus die Hugo nog had willen oppakken: de verbouwing van de badkamer. Onze aannemer had vriendelijk aangeboden om dit nog te doen toen Hugo net ziek bleek, maar gelet op zijn beperkte tijd van leven had dit niet de prioriteit. Inmiddels heeft dit het wel. Vochtplekken op het plafond en de muur, een lekkende kraan en een niet functionerende verwarming. De planning is om dit na de zomervakantie te doen, in Ruben zijn eindexamenjaar moeten we dit gedoe niet hebben. Een half jaar lijkt ver weg, maar dan moet er nu toch het een en ander uitgezocht worden.

Met twee leveranciers heb ik een online afspraak. Beide verkopers denken goed mee, kunnen meteen tekeningen en 3D-impressies laten zien en sturen die na afloop door. Maar ik weet het gewoon niet. Voor wat ik wil is er niet genoeg ruimte en dat betekent concessies doen. Ik mis Hugo, hij zou zo goed geweten hebben hoe het zo in te delen dat aan alle wensen voldaan zou worden. Nu moet ik het alleen doen.   

Op afspraak ga ik naar de winkels om tegels, kranen en wastafels uit te zoeken. Het huilen staat me nader dan het lachen. Voorpret nul. Stress maximaal. Eigenlijk wil ik het allemaal uitstellen, maar ja, dan wordt het volgend voorjaar. Dat levert ook stress op. Ik moet gewoon even doorzetten. Want ook al verzet ik het, deze klus moet ik zelf klaren. Uitstel gaat het niet beter maken.

Toch?

januari 2026