Een vriendin is er erg enthousiast over en ik denk ‘waarom ook niet?’. Alhoewel ik al jaren ’s ochtends 20 minuten op een krukje mediteer, verlang ik naar meer rust in mijn lijf en hoofd. Vaker op de bank zitten helpt, maar in beperkte mate. Extra meditatielessen zouden mij wel eens kunnen helpen. 

In de buurt is een centrum van deze zenmeditatie. Ik ga er op de fiets naartoe, grotendeels door de bossen en alleen dat geeft me al een enorm gevoel van zen.  We bespreken de notities over onze oefeningen thuis, over de obstakels die we tegenkomen en mediteren onder begeleiding. Enthousiast als ik ben koop ik nu ook een speciaal meditatiekussen, een grote met franjes eraan om op te zitten en kleine kussentjes voor onder mijn knieën. Hiermee gaat het mediteren vast beter. Nu alleen nog een speciale meditatieruimte inrichten, maar ik twijfel nog waar.

Het brengt me veel, het wordt rustiger in mijn hoofd. Vaak voor even, maar ik weet dat dit ook een kwestie van tijd is.

We komen bij de les waarin we allemaal apart naar een kamertje van de ‘meester’ gaan om een vraag voor te leggen. Ik voel meteen weerstand. Hoezo moet ik een vraag voorleggen? Als ik die heb, dan kan ik die toch ook aan iemand anders stellen? En hoezo weet deze onbekende dan een antwoord? Ik geloof in de kracht van ieder mens om zijn of haar problemen op te lossen, op zijn of haar eigen tijd, manier en plek. Dit botst. Maar ik zet mijn scepsis opzij en ga twee weken achter elkaar het kamertje in.

Dan komt de dag dat één van de deelnemers heeft laten weten te stoppen. De  ‘meester’ merkt op: “Die is gewoon nog niet zo ver”. Ik vind het veroordelend. Deze oefeningen gingen toch ook om oordeelloosheid? Maar ook ik heb een oordeel, het raakt aan mijn kernwaarden. Ik stop hiermee.

Thuis merk ik dat mijn meditatiekrukje nog steeds goed bevalt en ik verkoop de kussens. Ik leer dat ik niet in alles nog meer mijn best hoef te doen. Soms is het gewoon zoals het is. Met of zonder franjes.

januari 2026